۱. شناخت خداوند و عبادت او

«اَیّهَا النّاسُ! إِنّ اللّهَ جَلّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ إِلاّ لِیَعْرِفُوهُ، 

فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَا سِوَاهُ».


امام حسین (ع) فرمود: 

«اى مردم! خداوند بندگان را آفرید تا او را بشناسند، 

آن‏گاه كه او را شناختند، پرستش كنند و 

آن‏گاه كه او را پرستیدند، از پرستش غیر او بى‏ نیاز شوند».


(بحار الانوار، ج ۵ ص ۳۱۲ ح۱ )



۲. یافتن خداوند

«مَاذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَا الّذِى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟».

امام حسین (ع) فرمود: 

«پروردگارا! آن كه تو را نیافت، چه یافت و آن كه تو را یافت، چه از دست داد؟».


(بحار الانوار، ج ۹۵ ص ۲۲۶ ح۳ )



۳. خداوند، مراقب انسان‏

«عَمِیَتْ عَیْنٌ لاَ تَرَاكَ عَلَیْهَا رَقِیباً».

امام حسین (ع) فرمود: «چشمى كه تو را مراقب خویش نبیند، كور است».


(بحار الانوار، ج ۹۵ ص ۲۲۶ ح۳ )



۴. عبادت تجار، بندگان و آزادگان‏

«إِنّ قَوْماً عَبَدُوا اللّهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ التّجّارِ وَ إِنّ قَوْمَاً عَبَدُوا اللّهَ 

رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِیدِ وَ إِنّ قَوْمَاً عَبَدُوا اللّهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الاَحْرَارِ وَ هِىَ اَفْضَلُ الْعِبَادَةِ».


امام حسین (ع) فرمود: 

«گروهى خدا را از روى میل به بهشت عبادت مى‏كنند، 

كه این عبادت تجارت‏ كنندگان است و گروهى خدا را از ترس دوزخ مى‏پرستند 

و این عبادت بردگان است، و گروهى خدا را به سبب شایستگى مى‏پرستند،

 و این عبادت آزادگان است كه برترین عبادت است».


(تحف العقول، ص ۲۷۹ ح۴ )



۵. پاداش عبادت حقیقى خداوند

«مَنْ عَبَدَ اللّهَ حَقّ عِبَادَتِهِ آتاهُ اللّهُ فَوْقَ اَمَانِیهِ وَ كِفَایَتِهِ».


امام حسین (ع) فرمود: 

«هركس حق معبودیت خدا را به ‏جا آورد، 

خداوند بیش از حدّ انتظار و كفایتش به او عطا مى‏ كند».


(بحار الانوار، ج ۶۸ ص ۱۸۴ ح۴۴ )



۶. زیان‏كار

«لَقَدْ خَابَ مَنْ رَضِىَ دُونَكَ بَدَلاً».

امام حسین (ع) فرمود: «هركس به غیر تو دل ببندد، زیان كرده است».


(بحار الانوار، ج ۹۵ ص ۲۱۶ ح۳ )



۷. ستایشگران خداوند

«مَا خَلَقَ اللّهُ مِنْ شَىْ‏ءٍ إِلا وَ لَهُ تَسْبِیحٌ یَحْمَدُ بِهِ رَبّهُ».


امام حسین (ع) فرمود: 

«خداوند هیچ موجودى را نیافرید، 

جز آن‏كه براى او تسبیحى قرارداد تا با آن خدا را ستایش كند».


(بحار الانوار، ج ۶۱ ص ۲۹ ح۸ )



۸. دوستى خداوند، سرمایه انسان‏

«خَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبّكَ نَصِیباً».


امام حسین (ع) فرمود: 

«پروردگارا! كسى كه از محبّت خود بهره ‏مندش نكردى، زیان كرده است».


(بحار الانوار، ج ۹۵ ص ۲۲۶ ح۳ )



۹. اشك چشم و ترس دل، رحمت خداوند


«بُكَاءُ الْعُیُونِ وَ خَشْیَةُ الْقُلُوبِ رَحْمَةٌ مِنَ اللّهِ».


امام حسین (ع) فرمود: «گریستن چشم‏ها و ترسیدن قلب‏ها، رحمتى از جانب خداست».


(مستدرك الوسائل، ج ۱۱ ص ۲۴۵ ح۳۵ )



۱۰. دوستى اهل بیت سبب ریزش گناهان‏


«إِنّ حُبّنَا لَتُسَاقِطُ الذّنُوبَ كَمَا تُسَاقِطُ الرّیحُ الْوَرَقَ».


امام حسین (ع) فرمود: 

«محبّت ما اهل بیت سبب ریزش گناهان است، چنان‏كه باد، برگ درختان را مى‏ریزد».


(حیاة الامام الحسین، ج ۱ ص۱۵۶ )







برچسب ها :
احادیثی نورانی از امام حسین (ع) ,  امام حسین (ع) ,  امام حسین , 

موضوع :
احادیثی از امام حسین (ع) ,